Kendi Hikayesini Baştan Yazan Kadına: Şennur’a

“İyi ki o yokuşu bana tek başıma yürüttün. Bugün olduğum kişinin, hayatı karşılama biçimimin ve attığım her adımın mimarı sensin Şennur. Anneler Günün kutlu olsun.“

Gizem Bayram

Değerli annelerimizden Şennur Koçal’ın hikayesini anlatan kızı sevgili Gizem Bayram’a teşekkür ederiz.

Kadınların hikayelerini paylaşan, "Deneyim paylaşınca güzeldir." inancıyla çalışan BinYaprak ailesi olarak, 29 Ekim'de BinYaprak Hikaye Hasadı Hareketini başlattık. Cumhuriyetimizin 2. yüzyılına kadınların hikayelerini hediye etmek için çıktığımız Hikaye Hasadına, sevgili kız kardeşlerimizin hikayelerini yayınlayarak devam ediyoruz. Ülkemizin her köşesinde anlatacak çok şeyi olan güçlü ve başarılı kadınlarımız var; bu yazıda olduğu gibi, kız kardeşlerimizin hayat hikayelerini, deneyimlerini, bilgeliğini, ilhamını ve hayat enerjisini dijitale taşıyıp, sözleri ve yaşadıklarıyla bıraktığı izlerini binlerle paylaşmak istiyoruz. 

İnsan çocukken sevgiyi hep kollanmak bir kanat altında güvende hissetmek sanıyor. Her zorluğun önümüzden kaldırılmasını birilerinin bizim yerimize adım atmasını bekliyoruz. Ben sevginin aslında "kendi yolunu çizebilmeyi öğretmek" olduğunu çok sonra ancak hayatın kendi gerçekleriyle yüzleştiğimde anladım. Annem bunu bana hiçbir zaman uzun cümleler kurarak ya da bir ders verir gibi anlatmadı. Sadece izledim, hayata karşı nasıl dimdik durulur ondan öğrendim. Aslında bu dik duruşun tohumları ben henüz küçük bir çocukken o yokuşun başında atılmıştı.

Ortaokulda dershaneye başladığım ilk zamanlardı. Küçüktüm ve fazlasıyla duygusal bir çocuktum. O dönemde elimden tutup beni o yokuşun başına kadar götürmüştü. Yolu gösterdi, sokağın köşelerini tarif etti ve durup o cümleyi kurdu: "Yolu öğrendin, yarın bu yolu tek başına gidip geleceksin. Bu artık senin işin." O an çocuk aklımla canım o kadar yanmıştı ve o kadar sinirlenmiştim ki; içimdeki o kırgınlıkla dönüp, "Sen beni hiç sevmiyorsun ya! Başıma bir şey gelse ne yapacaksın?" diye isyan etmiştim. Ertesi gün o yokuşu tek başıma çıkarken hissettiğim o yalnızlık meğer bana verdiği en büyük özgürlük dersiymiş. Beni aşırı koruyup saklamak yerine kendi başımın çaresine bakma ve kendi yolumu bulma cesaretini öğretmiş.

Yıllar sonra annem kendi hayatını baştan inşa etmeye karar verdiğinde, o yokuşu bu sefer onun nasıl büyük bir sükunetle tırmandığını izledim. Bir kadın olarak sıfırdan bir yol çizerken, o belirsizliğin içinde savrulmamak için verdiği sessiz ama derin mücadeleye şahitlik ettim. Herkesin panik yapıp dağılmasını beklediği anlarda o sesini hiç yükseltmeden kendi kurallarıyla hayata tutundu. Bir kadının kendi hayatını, kendi iradesiyle nasıl baştan inşa edebileceğini; zorlukların içinden nasıl bir güçle parlayabileceğini bana bizzat yaşayarak gösterdi.

Bugün bir şeyleri yönetebiliyorsam, bir kriz anında dağılmadan "Tamam, şimdi ne yapıyoruz?" diyebiliyorsam; hepsi o gün beni o yokuşta tek başıma bıraktığı, kendi sorumluluğumu almama izin verdiği içindir. Annemin o dönemde kendi hayatını kurarken gösterdiği o güç, bugün attığım her adımın temelinde yatıyor.

Bir kadın olarak tek başına ayakta durma mücadelenle bana en büyük ilham kaynağı olduğun ve her zorlandığımda arkamı döndüğümde orada olduğunu bildiğim en yakın arkadaşım olduğun için teşekkür ederim. İyi ki o yokuşu bana tek başıma yürüttün. Bugün olduğum kişinin, hayatı karşılama biçimimin ve attığım her adımın mimarı sensin Şennur. Anneler Günün kutlu olsun.