İnsan annesini tanımaz mı… Size soruyorum, annenizi gerçekten tanıyor musunuz?

Annelerimizi önce görevli - iş (annelik işi) yüzleriyle - tanıyoruz. Sonsuz sevgi ve eleştiriyle bizi bir yolda tutmaya çalışan, mutluluğumuzu isteyen, varlığı bile bize yeten annelerimiz. En azından benimki öyleydi…

Peki birey olarak annemizi, ailemizi tanıyor muyuz? İlk aşkını, acısını, geçmişte yaşadıklarını, bugünü nasıl karşıladığını bir birey olarak görebiliyor muyuz?

Hikaye hasadı hareketinin annesi olarak, annemi uzun bir zamandır bu gözle keşfediyorum - keşfediyordum. 2024 yılında annemi kaybedince, yaşadıkları ve onları nasıl karşıladığıyla bana ne kadar çok şey öğretmiş olduğunu fark ettim. Bu Anneler Günü'nde sizinle bu an ve anıların bazılarını paylaşmak istedim.

Annem, Selma Duman, tipik bir İkizler burcu kadınıydı. 1944 yılında Samsun'da doğmuş, çok zor bir çocukluk geçirmiş, anne-baba sevgisini görmeden kendini yeşertmesini bilmiş, 16 yaşında hayata atılmayı seçmiş cesur bir kadını size takdim ediyorum, işte bu Selma. Hemşirelik okulundan mezun olduktan sonra çalışmış, Vakıf Güreba Hastanesi'nde hemşirelik görevinde yükselmiş, her zaman Alâeddin Yavaşca ile çalışmaktan gurur duymuş bir kadın.

Babamla İstanbul'da nişanlanmış, halamın bir sözüne ve bazı mektuplara istinaden, her şeyi bırakıp New York'ta 1972 yılında babamla evlenmiş. Evet, kendi dönemini düşünürsek -evde kalmayı, doğru insanı bulana dek beklemeyi- seçmiş. Evlilik ve çocukları -bizler- yüzünden işe ara vermiş olan annem, Selma.