Takviminiz dolu, yapılacaklar listesi sonsuz… Her şey kontrol altında gibi görünür ama içten içe bir şey eksik: Siz. Çünkü yaşam, çoğu zaman bizi tanımlarla sarıp sarmalar: Unvanlar, roller, sorumluluklar, bitmeyen toplantılar, yönetilemeyen takvimler, ertelenen buluşmalar… Nefes almak bir otomatik pilota dönüşür. Ve zamanla bu tanımlar öyle derinleşir ki kim olduğumuzu değil, ne yaptığımızı anlatır hale geliriz. Fark etmeden yaşamayı değil, yalnızca sürdürmeyi öğreniriz. Kararlar iç sesimizden değil, gündemin hızından doğar. Ve o iç ses? Gün geçtikçe daha kısık bir tonda, daha uzak bir yerden seslenir bize. Belki sabah trafiğinde, belki bir yürüyüş molasında, belki sabah kahvemizi içerken o soru aklımıza düşer: "Gerçekten istediğim bu mu? Hayat böyle bir şey mi? "